|  ORGANISATIE  >  IKWILWERKEN.NL  

over ikwilwerken.nl

Waar wij inhoudelijk voor staan, leest u onder missie – en onder ‘iww publicaties’. Op deze pagina wordt meer achtergrond gegeven over de organisatie zelf.

  • IkWilWerken zelf
  • De emotionele en psychische kant
  • Zin en onzin van ‘aan de slag helpen’ en ‘aan de slag gaan’
  • Persoonlijke noot van oprichter van IkWilWerken
  • ‘Waarom zouden wij het ver kunnen schoppen?’

IkWilWerken zelf

Ikwilwerken, de Bond voor Werkzoekenden, is de grootste belangen- en netwerkorganisatie voor de actief werkzoekenden in Nederland. En voor zover wij weten zelfs groter dan de kleine belangenorganisaties voor actief werkzoekenden in de rest van Europa of Amerika.
Wat wij doen en wat de missie, overige doelstellingen en ons ‘ verkiezingsmanifest’ zijn kun je lezen onder missie.
De organisatie is opgericht in januari 2003 en telt nu, medio 2005, meer dan 3000‘ leden’ of aangeslotenen. Hoe meer mensen zich aansluiten, des te sterker wij staan als belangenorganisatie! En des te meer wij elkaar onderling kunnen helpen en van elkaar kunnen leren. Dus: steun ons gedachtegoed, onze lobby en word gratis lid! (onder contact)
Omdat wij geen subsidie krijgen en geen contributie kennen hebben wij geen geldmiddelen voor een pand of betaalde krachten. Er is een kern van vrijwilligers die uit idealisme in deeltijd de politieke stroming steeds verder uitbouwt. Mensen die ons gedachtegoeed ondersteunen en zelf een stuk politieke lobby op zich willen nemen of wetenschappelijk onderzoek willen doen zijn van harte welkom als vrijwilliger!
Onze doelen zijn als volgt:
Per medio 2006: 10.000 aanhangers/leden (dat is bijvoorbeeld meer dan een partij als GroenLinks of de SP)
Einde 2006/begin 2007: lancering van een aparte partij met sociaal-economisch speerpunt: het verbeteren van welvaart en welzijn van mensen die in de praktijk uitgesloten blijken te zijn van deelname aan het arbeidsproces of dusdandige deelname aan het arbeidsproces dat zij voldoende geld hebben om te genieten van het leven in plaats van nachtelijk wakker te worden van angstzweet ‘Kom ik er ooit weer tussen?’ en ‘Wat doe ik met mijn financiële zorgen?’


De emotionele en psychische kant
Het zonder werk zitten, 100 of 300 sollicitaties hebben gedaan of meer dan een half jaar vergeefs hebben gesolliciteerd heeft een zeer emotionele en psychologische kant. Dit wordt in de praktijk bijna alleen begrepen door mensen die het zelf hebben meegemaakt. Helaas stikt dit land van mensen met weinig begrip voor de medemens en die denken:
1. ‘werkzoekenden moeten het zelf maar uitzoeken’
2. ‘mij overkomt het niet’ (en dus interesseert het me niet)
3. ‘als je wilt is er altijd wel werk’
4. ‘niemand hoeft in Nederland van de honger om te komen, dus waar zeur je dan over’
5. en: ‘de overheid staat toch klaar met allerlei voorzieningen?’
6. ‘Toch heerlijk: alle vrijheid om te doen wat je wilt, wat geld krijgen en niets hoeven doen’
Dit laatste punt, 6, is nog het belangrijkst en wordt daarom tot slot besproken.
1. ‘werkzoekenden moeten het zelf maar uitzoeken’ is natuurlijk een zeer egoïstische houding. Je kunt ook zeggen ‘kanker? Wie het heeft mag het zelf uitzoeken’ maar is dat de super-harde egoïstische wereld waarin we willen leven?

2. ‘Mij overkomt het niet’. Miljoenen mensen denken niet, totdat ze op 35 tot 40 jarige (of nog hogere) leeftijd hun baan kwijtraken en ontdekken dat ze er ook na 1 jaar solliciteren en honderden sollicitaties niet meer tussen komen. Telkens zijn deze mensen totaal verrast en van de slag. Pers, politici en media willen ook grote mensen graag mooie sprookjes vertellen dat alles goed komt. Persoonlijk kun je dat soms beter geloven (is beter voor je eigen stemming), maar op grote schaal zie je dat het keiharde waarheid is. Zie ook verderop het stukje over ‘afglijdscenario’.

3. ‘Als je wilt is er altijd werk’. Dat gold na vele bombardementen in de naoorlogste opbouwtijd tot en met de jaren zestig, toen we zelfs gastarbeiders nodig hadden. Tegenwoordig kunnen we materiaal en voedsel soms tientallen malen efficiënter maken dan vroeger (lees het Zonder Werkboek) en is werk schaars. Enquêtes leren dat de helft van de werkenden bang is hun baan kwijt te raken, alle werkzoekenden zijn bang er nooit meer een te vinden – met zijn allen hebben wij ENORME ANGST om een tekort aan werk, maar er zijn zeer weinigen die het toegeven.

‘Als je wilt is er altijd werk’. Laaggeschoold of ongeschoold werk dan? Nee, ook dat is nauwelijks te vinden, en als je dan eerlijk vertelt dat je MBO of HBO of WO diploma hebt word je toch niet aangenomen omdat men bang is voor je intelligentie of assertiviteit.

Of ‘hoger opgeleiden’ dan? Het grootste deel van de achterban van ikWilWerken is hoog opgeleid, heeft meer dan 10 jaar werkervaring, sommigen hebben zelfs meerdere studies gedaan of zijn gepromoveerd – maar weinig werkgevers willen ze hebben. Wie een vaste functie heeft, beschermd door ruim ontslagrecht, wil geen ondergeschikte die slimmer of hoger opgeleid is dan hij (of haar-) zelf – de baas is bang voor concurrentie. Het is de grootste fabel dat de beste mensen worden aangenomen. Aangenomen worden slechts: de meest inpasbare, loyale en slaafse mensen met een enthousiaste blik die onvoldoende kwaliteit hebben om de baas ooit in zijn functie te bedreigen. De loyale waterdragers zonder eigen mening die altijd jaknikken en de positie van de baas nooit bedoeld of onbedoeld zullen bedreigen.

Natuurlijk kun je werkzoekenden de opdracht geven: ‘verzin werk!’. Maar dat betekent: ondernemen en vanaf niets een zaak beginnen. Dat kunnen 99% van de werkenden zelf ook niet – die hebben een functiebeschrijving, hok en salarisstrook en zouden nooit in staat zijn zelf een bedrijf te start en. Bovendien worden de toetredingsdrempels om een markt te betreden alsmaar groter: meer wet- en regelgeving en kolossale concurrenten die je niet als starter aankunt.

Kunt u een bank beginnen? Of verzekeringsmaatschappij? Of oliemaatschappij? Nee dus, dat vereist teveel startkapitaal en de toetredingsdrempel blijkt veel te hoog. Er zijn natuurlijk wel kansen, maar die liggen in het kleinschalige. Meest bewonderenswaardig zijn natuurlijk mensen die in of na hun studententijd iets technologisch handig beginnen, ook ondernemer zijn en iets uitbouwen. De Tom-Tom uitvinders van deze wereld – maar 999 van de 1000 mensen (ook van de werkenden) heeft dit talent niet. Ook ontslagen topmanagers vinden zeer moeilijk ergens anders werk: zij zijn niet in staat vanuit het niets iets te scheppen. Zij hebben een organisatie nodig om aan te sturen....maar vanuit het niets iets beginnen? Daartoe zijn zeer weinigen in staat.

4. ‘Niemand hoeft van de honger om te komen’. Het is de vraag of dit waar is – en verplaats u meteen in iemand met bijstand:
- 600 euro netto per maand van de gemeente (we nemen even een alleenstaande als voorbeeld)
- 250 euro per maand aan huur
- 125 euro per maand aan water, gas, electra
- blijft over: 225 euro per maand voor voedsel, kleding, op orde houden van huis en meubilair, reizen, opvangen van financiële tegenvallers en reizen naar familie of vrienden – voor al deze posten dus max. 50 euro netto per week. Dat is nauwelijks te doen, dat is geen leven, laat staan van het leven genieten, dat is puur overleven om niet dood te gaan. De uitzichtloosheid en maatschappelijke vooroordelen zijn verschrikkelijk, zodat velen vervallen in alcoholgebruik, bij het stuk gaan van een koelkast het aangaan van woekerrentes van 20% per jaar bij prime line of comfort card en nog meer financiële zorgen. Je kunt niets doen waardoor je je ontwikkelt, het gevoel dat je gewaardeerd wordt, dat het leven beter wordt, dat het perspectief heeft en de schoonheid van de planeet bewonderen buiten onze overvolle en meestal lelijke Randstad zit er helemaal niet bij.

5. ‘De overheid staat toch klaar met allerlei voorzieningen? Nee dus. Met enig geluk vangt u na ontslag WW, wat neerkomt op 1500 euro netto per maand. Na 14 jaar werken hebt 1 jaar recht op WW, betaald door het UWV, daarna vervalt u (als u geluk hebt) in de bijstand van de gemeente (onder punt 4 beschreven). Maar de kans is groot dat u (uitgaande van alleenstaande) 5.000 euro of meer hebt aan spaargeld of pensioenpolissen, of dat uw huis 30.000 euro meer waard is dan uw hypotheekschuld. In dat geval krijgt u helemaal niets – u moet uw eigen huis, spaargeld en pensioenpolissen opeten (u bent dan ‘NUG-ger’ = Niet Uitkerings Gerechtigde’ totdat u in 4.belandt, de bijstand

6. Heerlijk om werkloos te zijn? Nee dus. Ja, de eerste maanden: lekker klussen in huis, lezen, bijkomen voor zover u zich geen zorgen maakt over de toekomst.

Maar dan:
- veelal zakt uw zelfvertrouwen enorm. Door de afwijzingen, het ontbreken van werkzaamheden op niveau, en vooral het ontbreken van feedback van anderen gaat u sterk twijfelen aan wat u kunt, of u nog iets van betekenis kunt. Na 6 maanden blijkt uit onderzoek van Stichting IkWilWerken dat 50% of meer van de mensen twijfelt of ze in hun leven ooit nog betaald werk vinden. De gemoedsstemmingen zakken naar ‘wisselend’ tot verschillende gradaties van depressieve gevoelens. Dit verslechtert dramatisch uw sollicitatiekansen: de gesprekspartner merkt op: ‘u lacht wat weinig – hoe komt dat?’ ‘waarom heeft iemand met uw kwaliteiten nog steeds geen werk kunnen vinden?’ totdat u helemaal niet meer wordt uitgenodigd omdat selecteurs denken: ‘1 jaar of langer werkloos? Die zal wel heel slecht zijn’.

- uw vroegere ‘vrienden’ begrijpen u meestal niet meer zo. Ze luisteren niet meer zo naar uw verhalen, kunnen zich uw toestand minder voorstellen, mijden het contact, stellen activiteiten voor die u niet kunt betalen, en laten u langzaam in de steek. Ook veel relaties gaan stuk: meestal is de man hoofdkostwinner en vaak verliest de vrouw vertrouwen in de man, kan zij hem moeilijk steunen en verlaat zijn hem. Of andersom: de werkloze partner is toch thuis en wordt dus opgescheept met meer dan de helft van alle impopulaire klusjes
- uw slaap verslechtert. U krijgt angstvisioenen: ‘Wat als ik straks mijn huis moet opeten, daarna bijstand en er nooit meer uit kom? Wil ik zo’n leven? Wat is er nou aan?’ Verstoorde nachtrust en toenemende angsten maken dat u minder kunt genieten van het leven, minder zelfvertrouwen hebt en zeker minder gefundeerde of slagvaardige keuzes kunt maken om projecten te definiëren om uw leven leuker en aangenamer te maken.
Kortom: het leven is niet eerlijk. Het leven zal nooit helemaal eerlijk worden. Maar al geeft u de hele wereld de schuld: er blijft dan nog een keuze bij u: gegeven dit feit, wat gaat u eraan doen?
Goede ideeën zijn:
- u aansluiten bij ikwilwerken, om met jarenlang geduld Nederland te verbeteren. U staat er niet alleen voor, er zijn vele anderen die in een soortgelijke situatie zitten. Deze anderen ontmoeten, of erover lezen kan al enorm opluchten! U staat niet alleen in de wereld!
- een goed reïntegratiebureau opzoeken. Dat wil zeggen: niet eentje die uw werkloosheidssituatie niet begrijpt en allen met sollicitatieklasjes werkt, maar een bureau dat uw werkloos-zijn goed begrijpt en u verder op weg helpt. Op www.kiesjereintegratie.nl staan goede bureaus, en de bureaus van de oprichter van IkWilWerken en van een andere gangmaker van ikwilwerken (respectievelijk www.MidlifeTop.nl en www.Uitkomst.org) weten helemaal hoe u zich voelt. Maar gaat u ook rustig met andere bureaus praten en vergelijk.
- een of meer projecten in uw leven definiëren die u weer trots geven op uzelf, waarin u vaardigheden ontwikkelt
- nieuwe vrienden maken die uw wel begrijpen.
- Overige tips uit het Zonder WerkBoek lezen


Zin en onzin van ‘aan de slag helpen’ of ‘aan de slag gaan’

Natuurlijk hoopt u dat u de baan krijgt in plaats van uw buurman of een andere concurrent. Dat is alleszins menselijk.
Op microschaal geloven dat alles weer goed komt is een zeer goede instelling: het verbetert uw gemoed, verhoogt uw kansen op slagen, maakt u actiever en gelukkiger.
Maar ikwilwerken wil ook wijzen op de macro-kant van de zaak, waar wij met zijn allen aan kunnen werken.
Waar bestaat de macro-kant uit?
- in Nederland werken 7,3 miljoen mensen
- waaronder veel part timers, waaronder omgerekend er ‘maar’ nauwelijks 6 miljoen voltijdsbanen zijn
- 1 miljoen WAO-ers, 0,5 miljoen WW-ers, 0,4 miljoen mensen met bijstand worden geacht ook te gaan werken, bovenop de 6 miljoen voltijdsbanen. Waar moet al die extra werkgelegenheid plotseling vandaan komen?
- Bovendien is Nederland recordlang vroegpensioen. Soms was dat vrijwillig, soms onvrijwillig. Deze mensen worden niet meegeteld in de werkzoekenden statistieken.

Maar het komt er dus neer dat volgens het kabinet 1 miljoen (WAO) plus 0,5 miljoen (WW) plus 0,4 miljoen (bijstand) plus 1 miljoen vroeg gepensioneerden),dus 2,9 miljoen mensen extra ‘aan de slag moeten’ bovenop de 6 miljoen voltijds arbeidsplaatsen die we nodig hebben. Hier helpt geen reïntegratie tegenop! ER MOETEN DUS DRASTISCHE ZAKEN GEBEUREN – ZOALS HERVERDELING VAN WERK.
Daarnaast krijgt Nederland te maken met een schrikbarende groei van NUG-gers (Niet Uitkerings Gerechtigden) die helemaal geen uitkering krijgen (bijvoorbeeld omdat ze in totaal meer dan 5.000 euro (alleenstaande) aan spaargeld plus pensioenpolis hebben. De NUG-gers wordt nergens geregistreerd, en zijn nergens verenigd. Ze krijgen ook geen enkel geld om zich te organiseren en hebben nauwelijks geld omdat ze hun spaarcenten moeten opeten totdat ze arm genoeg zijn voor de bijstand.
Wij gunnen u van harte de betaalde baan of het eigen bedrijf dat u wilt. Maar blijf daarna alstublieft niet vergeten hoe vervelend het werkloos is – en blijf lid van IkWilWerken.
Met bovenstaande cijfers (zie ook onder scherp gesteld – artikel van Hofnar 23 juli 2005) dat er genoeg geld is in Nederland – we hebben een half paradijselijke toestand bereikt, maar een deel van het land bulkt van het geld (zie het stuk van Hofnar, 23 juli 2005, onder ‘scherp gesteld’, geniet ervan maar trekt op televisie sombere gezichten alsof de werkzoekenden de welvaart van Nederland zouden bedreigen.
Het enige dat nodig is, is:
- besef van de juiste verhoudingen, zoals ikwilwerken die uit openbare bronnen bij elkaar brengt
- het terugvinden van uw hart voor de medemens
- het verdelen van onze rijkdom (zie wederom het stuk van Hofnar, 23 juli 2005 onder ‘scherp gesteld’, en tegelijk (part time) blijven werken voor de dingen die echt noodzakelijk zijn
- deelnemen in de wetgeving – Tweede Kamer en CAO’s

zodat iedereen in Nederland een plekje onder de zon krijgt en van het leven kan genieten.

Sluit u aan en werft zoveel mogelijk mede-leden!


Het ontstaan – persoonlijke noot oprichter Philippe

J. Philippe Blankert M. Sc. CIRM Ikwilwerken.nl is opgericht door mij, Philippe Blankert. Als (toen) 38-jarige management development manager kwam ik door een zeer groot massaontslag in de telecom per 1 februari 2003 op straat.

Aangezien veel bedrijven krimpten, en als ze dat niet deden graag sneden in de kosten van ontwikkeling van personeel (mijn vak), was het vak van management development manager plotseling zowat van de aardbol verdwenen. Zoals een mijnwerker die overbodig wordt omdat er plotseling niet meer uit mijnen gewonnen wordt. Ik mikte dus op iets bredere P&O functies, echter, Ik was door een paar dingen flink gefrustreerd:
- veel afwijzingen bii sollicitaties….hieronder volgen de meest genoemde redenen of smoezen:
- ‘meneer, u bent overgekwalificeerd voor senior adviseur P&O’
- ‘bent u wel praktisch genoeg?’
- en bij sollicitaties als hoofd hrm/directeur P&O: ‘u hebt te weinig leidinggevende ervaring….’

Voor een deel lagen al die afwijzingen aan de wat kortzichtige werving & selectie bureaus en P&O afdelingen (zie wat ik intussen heb opgericht zou ik zeggen), aan de andere kant lag dat er ook aan dat ik op de verkeerde banen solliciteerde. Ik ben teveel een initiatiefnemer, oprichter en intellectueel om gewone P&O-er te zijn. Belangenbehartiger, beleidsmaker, initiator, projectleider, ondernemend adviseur past veel beter bij mij. Maar in deze recessie blijven veel mensen op hun plaats zitten, wordt er zeer weinig in innovatie en zijn er voor mij zeer weinig functies. Vandaar dat ik mijn eigen werk ga creëren..

Verder stoorde ik mij aan het gebrek aan zowel praktijk-kennis van de arbeidsmarkt en kennis van sociaal en macro-economische basisregels bij de debatterende lijsttrekkers.

Graag wilde ik mijn frustraties en vermeende inzicht in sociale economie samen met andere werklozen omzetten in het opbouwen van iets! Voor onze belagen opkomen, onbelichte kanten van werkloosheid naar voren brengen. Switchen naar het vak van sociale economie. Voorheen had ik op werklozen meestal neergekeken als een beetje sukkelige mensen. Ik was altijd redelijk succesvol geweest in solliciteren sinds mijn afstuderen in 1988. Maar nu ontdekte ik plotseling dat ik met 38 jaar al als oud werd gezien, en maakte ik aan den lijve mee wat een echte recessie is. De wereld wordt ook nooit meer als vroeger denk ik zelfs. Maar daarover meer in ons manifest onder missie.

Op verkiezingsmiddag, 22 januari 2003 pakte ik mijn 3e hands laptop, en achter het verkiezingsbeeldscherm formuleerde ik mijn eerste visies rondom sociale economie en werkgelegenheid (zie allerlei artikelen onder ‘Publicaties’). Ik maakte mijn eigen webdesign en plaatste deze op ikwilwerken.nl. (wie had het over ‘niet- praktisch’?) Toen ging ik de eerste mensen werven. De eerste die erbij kwam was Joop Smits, die dit prachtige webdesign maakte en nog steeds een van de beste krachten is. In januari 2004 waren 1500 mensen lid (wie had het over ‘gebrek aan leidinggevende capaciteiten’?). Inmiddels slaat mijn frustratie om in genoegen over het bereikte, ben ik o.a. branchevereniging Phoenix voor reintegratiebedrijven gestart (www.kiesjereintegratie) en hoop ik op den duur met deze branche vereniging en ander sociaal economisch werk mijzelf volledig te bedruipen. Verder lobby-en we met een team van mensen zoveel mogelijk bij pers, Tweede Kamer en belanghebbenden om de belangen van de Bond voor werkzoekenden (ikwilwerken – zie missie, manifest) zoveel mogelijk te verwezenlijken. Dan ben ik echt trots op mezelf en iedereen die het met mij doet! Ik weet hoe verrekt moeilijk het is als werkzoekende. Ik heb enkele talenten meegekregen (waaronder initiatief, intelligentie en assertiviteit), en als ik het red: is het maar net – en dankzij deze talenten. Ik voel me moreel verplicht om altijd voor andere werkzoekenden op te blijven komen, ook als ik weer werk heb. Het in de put zitten en bij meer dan 200 keer afgewezen worden bij sollicitaties vormt vaak de meest traumatische periode in het leven van een werkloze. Niemand anders lijkt er begrip voor te hebben. Sluit je daarom aan bij onze bond: hoe groter de aanhang, des te meer wij onze belangen kunnen verwezenlijken! Daarnaast kun je actief worden bij onze lobby, of ‘gewoon’ intern netwerken en meedoen aan activiteiten.

Intussen leid ik als voorzitter IkWilWerken onbezoldigd 1 dag per week. Daarnaast heb ik medio 2004 een eigen bedrijfje kunnen opzetten, waarbij ik diverse reintegratiebureaus help (zoals www.MidlifeTop.nl) en heb ik samen met Leo Bijl de grootste brancheorganisatie voor reïntegratiebedrijven opgericht van Nederland: met allemaal persoonlijk werkende bureaus en een idealistisch gedachtegoed dat je terug vindt op www.kiesjereintegratie.nl
De werkloosheidsperiode heeft mij zo geraakt dat ik (Philippe) voor de rest van mijn leven deze kar wil blijven trekken. Dit wordt mij (zeker door de overheid en politieke partijen) niet in dank afgenomen! Daarnaast werken we in een kernteam van mensen binnen ikwilwerken. De namen van deze personen wordt met opzet weggelaten, om te voorkomen dat zij door kwaadwillende overheidsinstanties privé worden gepakt.
Er zijn in Nederland enorme krachten – tussen overheid, vakbonden voor werkenden (zoals FNV en CNV) en werkgevers die er veel aan willen doen de waarheid zoals ikwilwerken die verkondigt te verdonkermanen. Werkzoekenden en werklozen geeft hun bestaansrecht: ze hebben dan een politiek thema, kunnen extra banen scheppen om werkzoekenden zogenaamd ‘te helpen’ maar van ware hulp en zeker van sociaal emotionele betrokkenheid is geen sprake. Een eerlijke discussie en herverdeling van werk, bijvoorbeeld door beperking van ontslagrecht, fiscale maatregelen ter bevordering van part time werken (=werkherverdeling), stimuleren van MKB (altijd de banenmotor – nooit de multinationals of nog verder gaande vormen zoals invoering van het basisinkomen zijn nodig.



Waarom zouden wij het ver kunnen schoppen?

Zou een criticus kunnen vragen. We kunnen ver komen - qua niveau en bekendheid - om de volgende redenen:

  1. Politieke partijen beschikken vaak over een wetenschappelijk bureau van twee personen. Die dan wel alle beleidsterreinen moeten bestrijken. Wij richten ons zeer specifiek op één terrein en kunnen daarmee nichespecialist worden. Kamerleden is het verboden om met ambtenaren te spreken. Daarom hoor je kamerleden vaak 'onzin' zeggen over bepaalde beleidsterreinen - het is voor hen onmogelijk om over alle ontwikkelingen goed op de hoogte te blijven, en zij kunnen slechts terugvallen op hun kleine wetenschappelijke bureau. Het is pas weer een recente trend geworden dat politici de straat op gaan om te leren wat er leeft. Zij leerden er veel van, zo was te horen tijdens de campagne. Maar te vrezen valt dat zij na de campagne niet zo vaak meer de straat op gaan en weer verwijderd raken van de realiteit.
  2. Beleidsambtenaren zijn aan een bepaald stramien gebonden. Bovendien missen zij vaak de praktijkervaring. Bij ikwilwerken.nl is een unieke mix van ervaringen ingebouwd: van leden met 'slechts' LBO-opleiding die in de praktijk veel tegenkomen, tot academici die zich in ons nicheterrein verdiepen. Dit brengt veel realisme met zich mee. Op landelijk niveau komen theorie en praktijk pas op heel hoog niveau bij elkaar - bijvoorbeeld tijdens een topoverleg tussen bonden en werkgevers. De standpunten zijn dan vaak echter gevormd, de publieke posities maken een echte, lerende dialoog moeilijk, en de leiders van vakbonden en werkgevers staan soms toch ook weer te ver weg van praktijkervaringen.
  3. Universiteiten beschikken uiteraard ook over veel kennis. Maar het is zelden hun taak beleid voor te stellen - laat staan beleid dat de ene of andere politieke richting welgevallig zou zijn. Uitzonderingen zijn natuurlijk commissies die ad hoc worden gevormd en waarin hoogleraren zitten. Die boeken vaak goede resultaten.
  4. De mix van mensen in onze organisatie waarborgt naast feitenkennis ook een zekere helikopterview. Last but not least is de oprichter ook van mening over een multidisciplinaire helikopterview te beschikken.
  5. Een organisatie van werkzoekenden (inclusief studenten en eventuele gepensioneerden) voor werkzoekenden is uniek.
  6. Tezamen vormen wij een ‘electoraat’ van meer dan 2 miljoen mensen – dat moet voldoende zijn om – indien we goed samenwerken – verkiezingen en de inrichting van Nederland significant te verbeteren. Daarnaast kunnen we ook altijd een appel proberen te doen op wel werkenden en ze vragen: ‘Vind je het best te werken en dat er zoveel mensen langs de kant staan, of heb je een hart: voor je medemens die er niet tussen komt, en voor jezelf: als je ontslagen wordt en er niet meer tussen komt?’
(¹* Ter verduidelijking: stafleden werken maximaal 12 uur per week zonder vergoeding in eigen tijd. Er is geen subsidie en geen geld - alles wat er tot op heden is gerealiseerd werd door stafleden zelf voorgeschoten.
 
ikwilwerken.nl |wetenschappelijk bureau |vacatures | medewerkers | contact/adres

omhoog
© ikwilwerken.nl  | disclaimer  |  pagina afdrukken